«Coşğun ağlamaqlar və uzun səcdələr sahibi». İnsanın ürəyi yanmazsa ağlamaz.

Həzrət Əlinin (ə) övladları (məsum imamlar) arasında müşahidə olunan ikinci ən`ənəvi davranış zəiflərlə həmrəylik, məhrumlara, yazıqlara və əlsiz-ayaqsızlara yardım etməkdir. İmam Həsən (ə), İmam Hüseyn (ə), İmam Zeynəlabidin (ə), İmam Baqir (ə), İmam Sadiq (ə), İmam Kazim (ə) və onlardan sonrakıların da həmin ən`ənəni davam etdirmələrini görürük. Tarixi vərəqləyərkən şahidi oluruq ki, fəqirlərə yardım etmək onların daimi işlərindən biri imiş. Onlar bilavasitə özləri yardım edirdilər; bu işə təkcə əmr etmirdilər. Demək, vəkil tə`yin etmədən ehtiyaclıların vəziyyətindən xəbər tuturdular. Aydındır ki, xalq bu davranışı görürdü.